Γεωργία Ζώη-η ζωή της ΜΕ την Αρχιτεκτονική, το Θέατρο και το Τραγούδι.

Συνέντευξη: Βασίλειος Νικόλαος Βιτσιλόγιαννης (@vassiliosvitsilogiannis)

Η Γεωργία Ζώη έχει καταφέρει να συνδυάσει στη ζωή της την Αρχιτεκτονική με το Θέατρο και το Τραγούδι.

Είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου καθώς επίσης και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο παγκόσμιο συνέδριο αρχιτεκτονικής θεατρικού χώρου στο Μόναχο. Διευθύνει το αρχιτεκτονικό γραφείο μελετών ´´Γεωργία Ζώη και Συνεργάτες´´ που εδρεύει στου Παπάγου.

Έχει εξειδικευτεί σε ειδικές αρχιτεκτονικές μελέτες (μεγάλα δημόσια κτίρια, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, θέατρα, εμπορικά κέντρα, αθλητικά κέντρα, συγκρότημα κατοικιών) καθώς επίσης και σε πολεοδομικές μελέτες, περιβαντολλογικές μελέτες. Έχει κερδίσει δεκάδες αρχιτεκτονικά βραβεία.

Ως ηθοποιός, στη σαραντάχρονη καλλιτεχνική της πορεία, έχει ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους, μεταξύ των οποίων εμβληματικούς ρόλους Αρχαίας Τραγωδίας σε 52 θεατρικές παραγωγές, σε 22 κινηματογραφικές ταινίες και σε 18 τηλεοπτικές σειρές. 

Ως τραγουδίστρια έχει συμμετάσχει σε συναυλίες και ηχογραφήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε σε βυζαντινές χορωδίες και στη χορωδία του ΕΜΠ ως σολίστ. Τέλος συνεργάστηκε με το Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Πέτρο-Λούκα Χαλκιά στη μελέτη, καταγραφή και ηχογράφηση παραδοσιακών τραγουδιών.

Βραβεύτηκε με το Βραβείο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ για τη συνολική της προσφορά στο Θέατρο. Επίσης βραβεύτηκε δύο φορές από την Unesco το 2018 και το 2019 για την ερμηνεία της στις παραστάσεις ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ και ΓΑΙΑ αντιστοίχως.

Β.Ν.Β.: Ποια ήταν τα κίνητρα που σας οδήγησαν στις σπουδές στην αρχιτεκτονική και υποκριτική;

Γ.Ζ.: Κίνητρα ήταν φυσικά η Αγάπη μου και για τα δύο καθώς και οι επιδόσεις μου και στα δύο κατά τη διάρκεια των μαθητικών μου χρόνων…Το άριστα σε όλα τα μαθήματα με οδήγησε να διερευνήσω από πολύ μικρή ποια Σχολή θα είχε τις μεγαλύτερες βαθμολογικές απαιτήσεις και ταυτόχρονα θα ήταν ταιριαστή για μία γυναίκα…Έτσι από 12 χρόνων είχα επιλέξει την Αρχιτεκτονική…Μόνο και μόνο γιατί η Αρχιτεκτονική ήταν η πιο δύσκολη και απαιτητική σχολή…Γιατί διεκδικούσα πάντα την πρωτειά στα δύσκολα…Έτσι μπήκα και τελείωσα με υποτροφία την Ανωτάτη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Από την άλλη μεριά η συμμετοχή μου σε όλες τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις των σχολείων μου – παραστάσεις, χορωδίες κλπ. – και οι επιδόσεις μου σε αυτές σε συνδυασμό με την πληρότητα που αισθανόμουν κάθε φορά που μετείχα σε τέτοιες εκδηλώσεις έγιναν ο σπόρος αυτής της απόφασης. Οριακές στιγμές ήταν όταν δεκαπέντε και δεκαέξι χρόνων έπαιξα δύο εμβληματικούς ρόλους σε αρχαίες τραγωδίες, την Ανδρομάχη και τη Μήδεια στις Τρωάδες και στη Μήδεια αντίστοιχα του Ευρυπίδη. Αποφασιστική στιγμή όμως υπήρξε η παρότρυνση του μεγάλου Νίκου Εγγονόπουλου, καθηγητή μου στην Αρχιτεκτονική, να ασχοληθώ και με το Θέατρο. Έτσι τελείωσα με επιτυχία και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Β.Ν.Β.: Για να υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα το θέατρο και η τηλεόραση χρειάζονται κάποια στοιχεία, ένα από αυτά είναι η συνεργασία. Με ποιους τύπους, χαρακτήρες ανθρώπων δυσκολεύεστε να συνεργαστείτε;

Γ.Ζ.: Το Θέατρο όπως και η Αρχιτεκτονική είναι υποθέσεις ομαδικές!!! Η αγαστή συνεργασία  ανάμεσα στους συμμετέχοντες είναι απαραίτητη…Επομένως ενώ τυπικά μπορώ να συνεργαστώ με τους πάντες,  δυσκολεύομαι να συνεργαστώ με όλους όσους έχουν ως αρχή το ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ.

Β.Ν.Β.: Ποιος από τους ρόλους που έχετε ενσαρκώσει πιστεύετε ότι είναι πιο κοντά στον χαρακτήρα σας;

Γ.Ζ.: Η Εκάβη και η Λένγκω. Μανάδες και οι δύο και ταυτόχρονα δυνατές και περήφανες…Γυναίκες του αγώνα, της προσφοράς και της αγάπης…

Β.Ν.Β.: Υπήρξε ρόλος ο οποίος επηρέασε την προσωπικότητά σας, άλλαξε κάποια στοιχεία της και σας εξέλιξε ως άνθρωπο;

Γ.Ζ.: Όλοι οι ρόλοι είναι μαθήματα ζωής για μένα!! Και με εξελίσσουν…Και μαζί τους γηράσκω αεί διδασκόμενη.

Β.Ν.Β.: Ποιος είναι ο ρόλος που θα ονειρευόσασταν να παίξετε στο θέατρο;

Γ.Ζ.: Προτιμώ να περιμένω το ρόλο που δεν γράφτηκε ακόμα. Μου αρέσει να εξερευνώ καινούργιους ρόλους σε καινούργια έργα. Όσο για τους γνωστούς ρόλους, λατρεύω τους εμβληματικούς γυναικείους ρόλους των κλασσικών έργων και ιδιαίτερα της Αρχαίας Τραγωδίας…Θα μπορούσα να παίζω και να ξαναπαίζω τις Κλυταιμνήστρες, τις Εκάβες και τις Μήδειες.

Β.Ν.Β.: Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας βήματα;

Γ.Ζ.: Η επόμενη παράστασή μου είναι η παράσταση “ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ” σε κείμενο σκηνοθεσία Γιάννη Φαλκώνη. Φέτος συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή Άγγελου Σικελιανού (1884-1951). Mε αφορμή την σημαντική αυτή επέτειο,  πραγματοποιείται το Διεθνές Φεστιβάλ «Άγγελος Σικελιανός» στο πλαίσιο ενός νέου, φιλόδοξου πολιτιστικού θεσμού που τιτλοφορείται “Ημέρες Δελφικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς” και στοχεύει να γίνει ένα Διεθνές Πνευματικό Φόρουμ, υπό την αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου.   Στα πλαίσια του θεσμού “Ημέρες Δελφικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2021” στην Λευκάδα τον τόπο που γεννήθηκε ο ποιητής, θα ανέβει η θεατρική παράσταση  “ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ” στο Κηποθέατρο “Άγγελος Σικελιανός” κατά τη λήξη των εορταστικών εκδηλώσεων….Εγώ σε αυτή την παράσταση υποδύομαι την Άννα Σικελιανού, τη δεύτερη και τελευταία σύζυγό του που υπήρξε και η μούσα του…Επίσης στο πρώτο μέρος, στη νεανική του ηλικία, υποδύομαι άλλους τρεις ρόλους, τη μητέρα του, την αδερφή του και μια θεία του που τον γαλούχησε με τα κλέφτικα τραγούδια. Κοινό χαρακτηριστικό των τριών αυτών γυναικών ήταν το τραγούδι. Έτσι και σε αυτή την παράσταση μέσα από τους ρόλους που ενσαρκώνω τραγουδώ και ψάλλω a Capella ένα νανούρισμα, ένα κλέφτικο, έναν ψαλμό, ένα ερωτικό παραδοσιακό, ένα χορικό από τον Προμηθέα και ένα μοιρολόι.

Β.Ν.Β.: Αν σας έλεγα να επιλέξετε μεταξύ θεάτρου, τηλεόρασης και κινηματογράφου, τι θα επιλέγατε;

Γ.Ζ.: Φυσικά το Θέατρο. Για την απόλυτη και άμεση επαφή με το κοινό μέχρι την ώρα της κάθαρσης!!! Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ το σινεμά και την τηλεόραση. Αυτά τα δύο αποτελούν μία ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΝΩΕ που διασώζει και μεταφέρει στην αιωνιότητα την παρουσία μας στο χώρο. Η οποία στο θέατρο είναι μοιραίο να διατηρείται μόνο μέσα από τη μνήμη των θεατών..

Β.Ν.Β.: Πείτε μου για τη νέα θεατρική παράστασή σας που αυτή τη στιγμή περιοδεύει σε κάποια θέατρα στην Ελλάδα.

Γ.Ζ.: Η παράσταση λέγεται “ΕΓΩ Η ΛΕΝΓΚΩ” του Βασίλη Γιαννόπουλου σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη.  Στην παράσταση υποδύομαι μία ηπειρώτισσα άγνωστη ηρωίδα, που διατρέχει όλη την ιστορία της ελεύθερης Ελλάδας τα τελευταία 200 χρόνια. Ας δώσουμε κάποια στοιχεία για την ταυτότητα της παράστασης.

Συγγραφέας: Βασίλης Γιαννόπουλος

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη

Σκηνικά-κοστούμια: Ιωάννα Κατσιαβού

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Αρετή Κοκκίνου 

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί:

ΛΕΝΓΚΩ : Γεωργία Ζώη

«Από μηχανής Θεός»: Γιώργος Σίσκος  

Αυγέρης :Σταύρος Βόλκος

Τασιά: Κατερίνα Βολίκα

Κιθάρα και  λαούτο: Αρετή Κοκκίνου

Κλαρίνο: Πάρης Μαμμάς  

Κρουστά: Σταύρος Βόλκος-Κατερίνα Βολίκα

Καλλιτεχνική διεύθυνση : Αδαμαντία Μαντελένη

Φωτισμοί: Γιώργος Δανεσής

Παραγωγή: «Διώνης Αίνιγμα» ΑΜΚΕ.

Η παράσταση επελέγη από την Περιφέρεια Αττικής ως αντιπροσωπευτική στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 21. Έκανε πρεμιέρα με πολλή επιτυχία στις 5 Ιουλίου και εγκαινίασε το ανακαινισμένο Θέατρο του Πάρκου Αντώνης Τρίτσης. Οι επόμενες προγραμματισμένες παραστάσεις και θα χαρούμε πολύ να δούμε όλους εσάς στη παρέα μας θα είναι στις 8/8/21 στο Θέατρο Αλτιναλμάζη στην Αλεξανδρούπολη με τη στήριξη του Δήμου Αλεξανδρούπολης. ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Στις 30/8/21 στο Θέατρο του Άλσους Νέας Σμύρνης με τη στήριξη του Δήμου Νέας Σμύρνης. ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Την 1/9/21 στο Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης στο Δήμο Νίκαιας-Ρέντη με τη στήριξη της Περιφέρειας Αττικής. ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Να πω και λίγα λόγια για το έργο:

Η Λένγκω (Ελένη), είναι μία Ηπειρώτισσα γυναίκα, που ζει μια αλληλουχία ζωών, από την περίοδο της Επανάστασης του 1821 έως και σήμερα. Η ίδια θεωρεί, ότι στο αίμα της, κυλάει αίμα της Αρχαίας Διώνης αλλά και άλλων γυναικών, τις οποίες με την φαντασία της ενσαρκώνει σε πολλές διαφορετικές ζωές. Έτσι «ζώντας» τα τελευταία 200 χρόνια, (Επανάσταση 1821 , Γερμανική κατοχή 1940, Πολυτεχνείο, Μεταπολίτευση κλπ.) αντιλαμβάνεται ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται, με το «τέρας» του πολέμου να εμφανίζεται πάντα, αλλά με διαφορετικό πρόσωπο. Πότε ως Τούρκος κατακτητής με το γιαταγάνι, πότε ως Φασίστας κατακτητής με την μπότα και πότε ως οικονομικός αόρατος κατακτητής, με κοινά προβλήματα, την πείνα, την εξαθλίωση την προσφυγιά και την προδοσία. Στην τελευταία της ζωή που φτάνει στο σήμερα, υπερασπίζεται τους αγώνες των σημερινών γυναικών κατ’ αντιστοιχία με τις ηρωίδες των εκάστοτε Εθνικών αγώνων, περνώντας το μήνυμα, ότι οι ήρωες υπάρχουν και ζουν ανάμεσα μας. Ο εμβληματικός ρόλος ενός «από μηχανής» θεού, τον οποίο υποδύεται ο αγαπημένος Γιώργος  Σίσκος, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των «ζωών» της Λένγκως, αλλά παράλληλα αφήνει και κάποια ερωτηματικά στον θεατή με σκοπό να «σπρώξει» τα νοήματα του έργου πιο βαθειά στην ψυχή του.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ-Ο ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΔΕΙΟΥ ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟΥ

Συνέντευξη: Βασίλης Νικόλαος Βιτσιλόγιαννης

(IG: @vassiliosvitsilogiannis)

Ο Διονύσης Σιμόπουλος γεννήθηκε στα Γιάννενα αλλά μεγάλωσα στην Πάτρα. Σπούδασε Πολιτική Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα. Την ίδια περίοδο του απενεμήθησαν διάφορα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις σε θέματα ομιλιών και επικοινωνίας. Είναι επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, βραβευμένος για την συνεισφορά του στην αστρονομική εκπαίδευση, με σημαντική συγγραφική και δημοσιογραφική δραστηριότητα στον τύπο, στην τηλεόραση και στα πολυμέσα.

  1. Είχατε αποφασίσει να σπουδάσετε πολιτική επικοινωνία τι ήταν αυτό που σας μάγεψε στην αστροφυσική;

Αν και δεν πιστεύω στη τύχη εντούτοις η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε μερικές φορές η τύχη να μας αλλάζει την ζωή. Έτσι έγινε και στη δική μου περίπτωση. Καθώς τελείωνα το πρώτο μου πτυχίο στην πολιτική επικοινωνία στην χώρα μας επιβλήθηκε η στρατιωτική δικτατορία κι έτσι αναγκάστηκα για βιοποριστικούς λόγους να αναζητήσω εργασία στο τοπικό Πλανητάριο ως επιμελητής. Στο Πλανητάριο όμως συνειδητοποίησα ότι μάλλον είχα τη στόφα του δασκάλου κι ότι θα’θελα να διδάσκω σε μικρούς και μεγάλους όλα αυτά τα συνταρακτικά που συμβαίναν στο διάστημα κι έτσι ο βιοπορισμός μετατράπηκε σύντομα σε αγάπη για τον ουρανό και το σύμπαν. Συγχρόνως είχα την τύχη να έχω μέντορα-καθηγητή μου έναν φωτισμένο άνθρωπο ο οποίος μου διαμόρφωσε ένα προχωρημένο για την εποχή του πρόγραμμα σπουδών που συνδύαζε την αστροφυσική, τη διοίκηση οργανισμών και την επικοινωνία και το οποίο οδηγούσε σ’ ένα πρωτοποριακό διεπιστημονικό μεταπτυχιακό. Ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε εκλαΐκευση-διάχυση της επιστήμης, και το οποίο ήταν τότε κάτι αρκετά καινούριο με πρωτοπόρο εκπρόσωπο αυτού του είδους τον περίφημο αστρονόμο CarlSagan.

  1. Ποιες ήταν οι συνθήκες που σας ανάγκασαν να πάρετε την απόφαση να φύγετε για σπουδές στην Αμερική;

Τότε ζούσαμε στην Πάτρα και η σύνταξη του πατέρα μου ήταν 2.000 δρχ. εκ των οποίων 500 για ενοίκιο. Οπότε ήταν αδύνατο να με συντηρήσει η οικογένεια στο Φυσικό της Αθήνας, που τότε πληρώναμε και δίδακτρα και βιβλία, ενώ ήταν επίσης αδύνατον να βρω εργασία αφού δυστυχώς στις αρχές της δεκαετίας του 1960 χιλιάδες συμπατριώτες μας μετανάστευαν λόγω της μεγάλης ανεργίας που είχαμε στη χώρα. Τότε άρχισα να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να φύγω στην Αμερική όπου θα μπορούσα να σπουδάζω και να συντηρώ τον εαυτό μου εργαζόμενος. Το φθηνότερο πανεπιστήμιο ήταν εκείνο της Λουιζιάνα κι έτσι έγινε και η τελική μου επιλογή κι έφυγα τον Σεπτέμβριο του 1962.

  1. Μιλήστε μας για τα χρόνια στην Αμερική και τη γνωριμία με την σύζυγό σας;

Θεωρώ ότι η Αμερική μου προσέφερε, ως μη όφειλε, μία πολύ καλή παιδεία, με όλη τη σημασία της λέξης, τις βάσεις μιας εξαιρετικής καριέρας, πολύ καλούς μέχρι σήμερα φίλους και πολλές αξέχαστες εμπειρίες. Μου άνοιξε επίσης την πόρτα σε δρόμους που θα ήταν σχεδόν αδύνατον να περπατήσω αν είχα παραμείνει εδώ, αφού εκεί είχα την ευκαιρία να αναλάβω σε μικρή ηλικία την διεύθυνση ενός από τα μεγαλύτερα Πλανητάρια της Αμερικής.

Αλλά πιο σημαντικό απ’ όλα η Αμερική μου προσέφερε μία σύντροφο ζωής με την οποία μοιράζομαι χαρές και λύπες, όνειρα και απογοητεύσεις εδώ και πάνω από μισό αιώνα. 

  1. Πως ξεκίνησε η συνεργασία σας με την Αθηναϊκή εφημερίδα ως ανταποκριτής;

Εκείνη την εποχή στο Ελληνικό Προξενείο της Νέας Ορλεάνης γνώριζαν την εργασία μου στο Πλανητάριο και με πληροφόρησαν ότι μία Αθηναϊκή εφημερίδα ζητούσε κάποιον σαν εμένα ως ανταποκριτή για τις αποστολές του προγράμματος Απόλλων. Επικοινώνησα μαζί του και συμφωνήσαμε να μου καλύπτουν τα έξοδά μου και την αποστολή της εφημερίδας αεροπορικώς εντός δύο ημερών. Οπότε φυσικά δέχτηκα. Κι έτσι, πάλι από τύχη, ήμουν ο μοναδικός Έλληνας εκπρόσωπος εφημερίδας στις αποστολές που έστειλαν τους πρώτους ανθρώπους σ’ έναν άλλο κόσμο.

  1. Ποια ήταν η πρώτη επαφή με το Ίδρυμα Ευγενίδου;

Την Άνοιξη του 1972 η αείμνηστη Μαριάνθη Σίμου, η αδελφή του Εθνικού μας ευεργέτη Ευγένιου Ευγενίδη, είχε στείλει μια επιστολή που απευθύνονταν στα 15 μεγαλύτερα Πλανητάρια των ΗΠΑ, κι όπως έμαθα αργότερα και σ’ έναν αντίστοιχο αριθμό Ευρωπαϊκών Πλανηταρίων, με την οποία ζητούσε να της στείλουν μερικά από τα σενάρια των παραστάσεών τους. Όπως ήταν φυσικό της έστειλα 10 από τα καλύτερα σενάρια που είχα γράψει τα τελευταία τρία χρόνια πληροφορώντας την συγχρόνως ότι ήμουν Έλληνας και ότι θα επισκεπτόμουν την Ελλάδα για διακοπές εκείνο το καλοκαίρι. Και πράγματι την τελευταία ημέρα πριν από την επιστροφή μας στην Αμερική επισκεφτήκαμε με την γυναίκα μου το Ευγενίδειο. Η συζήτηση που επακολούθησε ήταν γενικά για την κατάσταση που επικρατούσε στο Πλανητάριο, και τους προβληματισμούς της για το μέλλον «του παιδιού της», όπως το αποκαλούσε. Από εκεί κι έπειτα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους για την επιστροφή μου που έγινε τελικά τον Απρίλιο του 1973.

  1. Υπήρξαν κάποιες καινοτομίες που εισήγατε στο ίδρυμα. Πόσο εύκολο ήταν για την εποχή εκείνη να γίνει αποδεκτό;

Καινοτομίες για την Ευρώπη αλλά πολύ διαδεδομένες για τα μεγάλα Πλανητάρια της Αμερικής. Ξεκινήσαμε αρχικά με την εισαγωγή καινοτομιών στη μουσική, καλλιτεχνική και σκηνοθετική επένδυση των παραστάσεων του Πλανηταρίου. Συγχρόνως, χάρη στο προσωπικό ενδιαφέρον της Μαριάνθης Σίμου που διέθετε τα αναγκαία κεφάλαια, ανακαινίστηκε και ο οπτικοακουστικός εξοπλισμός με προβολείς ειδικών εφέ που αναπαριστούσαν δεκάδες διαφορετικά αστρονομικά φαινόμενα και χάρη στα οποία οι παραστάσεις μας γίνονταν όλο και πιο θεαματικές με αποτέλεσμα την εντυπωσιακή αύξηση των θεατών του Πλανηταρίου. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκαν δεκάδες νέες παραστάσεις, οι οποίες είχαν χωριστεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: παραστάσεις γνωριμίας, εμβάθυνσης και εξειδίκευσης. Έτσι το Πλανητάριο απευθυνόταν πλέον σε όλες τις ηλικίες και σ’ όλα τα μορφωτικά επίπεδα θεατών, από 5 έως 105 ετών! Με αποτέλεσμα μια πενταετία αργότερα, το 1978, οι επισκέπτες του Πλανηταρίου να έχουν τετραπλασιαστεί, αριθμός ο οποίος με βάση τον αριθμό των θέσεων και των παραστάσεων που διέθετε τότε το Πλανητάριο ήταν, εκ των πραγμάτων, αξεπέραστος.

  1. Έχετε δηλώσει σε προηγούμενες συνεντεύξεις σας ότι σας άρεσε να διαβάζετε πολύ ως παιδί. Τι είδους βιβλία διαβάζετε;

Στη δεκαετία του 1950 που μεγάλωσα το βιβλίο ήταν ακόμη ακριβοθώρητο, γι’αυτό ξεκίνησα με τα Κλασσικά Εικονογραφημένα που μου άνοιξαν νέους ορίζοντες κι ένα είδος οδηγού για αργότερα. Από εκεί χάρη στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας, άρχισα να διαβάζω και τα πρωτότυπα σε μετάφραση ενώ αργότερα χάρη στην Αμερικανική Βιβλιοθήκη της Πάτρας άρχισα να διαβάζω και τα πραγματικά πρωτότυπα. Τα τελευταία 50 χρόνια πάντως περιορίζω το ενδιαφέρον μου σε βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης και σε ελάχιστα Ελληνικής λογοτεχνίας, από Καζαντζάκη μέχρι και τους πιο πρόσφατους, αν και τώρα τελευταία το κύριο ενδιαφέρον μου περιορίζεται στην κλασσική μας σύγχρονη ποίηση από Καβάφη έως Παλαμά κι από Ρίτσο έως Ελύτη.

  1. Υπήρξε κάποια εσωτερική ανάγκη για την συγγραφή των βιβλίων σας;

Δεν νομίζω. Είναι κι αυτό απλά μέρος της προσπάθειάς μου για την διάχυση της επιστήμης με κατανοητό κι ευχάριστο τρόπο. Θεωρώ ότι πρέπει να είμαι ένας μάλλον καλός παραμυθάς για τους μεγάλους και τώρα τελευταία και για τους μικρούς. Αυτό έκανα άλλωστε σε όλη μου την καριέρα.

  1. Το μάθημα της αστρονομίας δεν διδάσκεται στα σχολεία σήμερα. Θεωρείται ότι ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων λαμβάνουν την συγκεκριμένη γνώση και για ποιο λόγο;

Θεωρώ ότι σκοπός της επίσημης εκπαίδευσης είναι να δώσει στα παιδιά και τους εφήβους μας τις βάσεις για να ζήσουν ολοκληρωμένα, δημιουργικά και παραγωγικά σε μια δημοκρατική κοινωνία αναπτύσσοντας την κοινωνικοποίηση και την πνευματική τους εμπειρία. Μ’ αυτή την έννοια ακόμη και τα πιο εξειδικευμένα μαθήματα, όπως είναι η αστρονομία, θα βοηθούσαν σ’ αυτή την ολοκλήρωση. Δεν λέω φυσικά να γίνουν οι μαθητές αστροφυσικοί ή έστω ερασιτέχνες αστρονόμοι, αλλά υπάρχουν ορισμένες βασικές επιστημονικές έννοιες που πρέπει όλοι να γνωρίζουν, οποιαδήποτε κι αν είναι τα μελλοντικά τους επαγγελματικά σχέδια. Σε τελική πάντως ανάλυση δεν θα με ενοχλούσε τόσο πολύ η αποβολή του μαθήματος της Αστρονομίας, εφ’ όσον η όποια «μεταρρύθμιση» κατόρθωνε να μάθει στους μαθητές «πώς να σκέφτονται»! Το κάνει όμως; Προσωπικά πάντως θεωρώ πως αυτό που όλοι αποκαλούμε “σύμπαν” είναι κάτι κατανοήσιμο κι αυτό είναι και το πιο παράξενο όπως έλεγε κι ο Αϊνστάιν. Όλοι μπορούν να αντιληφθούν τον κόσμο αυτό. Κι αν ορισμένοι δεν το έχουν καταφέρει δεν φταίνε αυτοί αλλά όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τα ζητήματα αυτά. Είτε γιατί δεν είμαστε σε θέση ή δεν θέλουμε να μεταδώσουμε τη γνώση και την πληροφορία στον κόσμο ώστε να την κατανοήσει.

  1. Υπήρξαν άνθρωποι που πίστεψαν σε εσάς;

Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «πίστεψαν» αλλά «εμπιστεύτηκαν». Και πρώτοι απ’ όλους οι γονείς μου που δαπάνησαν ενός έτους μισθούς για να μπορέσω εγώ να φύγω για την Αμερική. Ακολούθησε ο καθηγητής-μέντοράς μου, όπως σας ανέφερα, και αργότερα η Διοίκηση του Κέντρου Τεχνών και Επιστημών της Λουϊζιάνα που σε ηλικία 26 ετών μου εμπιστεύτηκαν την διεύθυνση ενός από τα δέκα μεγαλύτερα Πλανητάρια της Αμερικής. Γεγονός που επαναλήφθηκε και στην Ελλάδα όταν σε ηλικία 29 ετών η αείμνηστη Μαριάνθη Σίμου μου ανέθεσε την διεύθυνση του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Και φυσικά δεν ξεχνώ την γυναίκα μου Κάρεν η οποία άφησε μια πολλά υποσχόμενη επαγγελματική καριέρα στην Αμερική για να με ακολουθήσει στην Ελλάδα. Ελπίζω ότι στο διάβα των ετών δεν τους απογοήτευσα.

  1. Είχατε πει κάποτε ότι όλοι είμαστε αστρόσκονη. Πως το εξηγείτε αυτό;

Είναι βασικά πολύ απλό. Αρχίζοντας με το υδρογόνο, που αντιπροσωπεύει το 62% των ατόμων του σώματός μας, και το οποίο γεννήθηκε μαζί με τη δημιουργία του Σύμπαντος, πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Το υπόλοιπο 38% αποτελείται από καμιά τριανταριά ακόμη χημικά στοιχεία, κυρίως οξυγόνο, άζωτο, άνθρακα και φωσφόρο που γεννήθηκαν στο εσωτερικό των άστρων και τα οποία διασκορπίστηκαν στο διάστημα σχηματίζοντας τελικά τον Ήλιο μας και τη Γη μας, αλλά κι εμάς τους ίδιους. Με αυτήν λοιπόν την έννοια και με μια ισχυρή δόση ρομαντισμού και ποίησης, συνηθίζω να λέω ότι είμαστε αστρόσκονη και ότι κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα. Γιατί όταν θα πεθάνουμε, τα χημικά αυτά στοιχεία που μας αποτελούν δεν θα καταστραφούν, απλώς θα μεταφερθούν και πάλι στο σύμπαν.

  1. Ποια είναι η σχέση σας με τους δημοσιογράφους και τα social media?

Κατά τη γνώμη μου εξαιρετική. Αυτός άλλωστε είναι και ο καλύτερος τρόπος διάχυσης της επιστήμης, γιατί χωρίς την έντυπη, ηλεκτρονική και διαδικτυακή δημοσιογραφία και τα social media η διάχυση της επιστήμης θα περιορίζονταν μόνο στα βιβλία και στις ομιλίες.

Ellie Goldstein – A model with Down syndrome / Ελλι Γκολντσταιν-το μοντελο με το συνδρομο νταουν

By Despina Dimotsi

Ellie Goldstein, is represented by Zebedee Management, a talents agency “created to increase the representation of people who have been excluded in the media.” The teenage model with Down Syndrome has starred in a Gucci Beauty campaign, which has been featured online by Italian Vogue.  This is a quite a subversive move in the field of fashion as these beauty standards are not so famous nowadays. But this is about to change as the fashion industry seems to be quite “open” to new standards and innovative ideas. The anorexic pattern is now a thing of the past, and new standards are about to rise. 
Ellie is just the beggining of a new fashion era. More models are about to join in the near future.

Από την Δέσποινα Δημότση

Μία νέα σελίδα όσων αφορά τη μόδα φαίνεται να ανοίγει καθώς πλέον στο μόντελινγκ “εισχωρούν” και όμορφα μοντέλα με σύνδρομο Ντάουν. Η Έλι Γκολντσταιν είναι μία από αυτά τα μοντέλα που ήρθαν για να ταράξουν θετικά τα νερά της μόδας.
Η ιδέα αγκαλιάστηκε από πολύ κόσμο αφού στην κολεξιόν Gucci έκανε πολύ θετική εντύπωση η φωτογράφιση της Έλι και απέσπασε πολλά θετικά σχόλια. Το ανορεξικό πρότυπο είναι πλέον παρελθόν και κοπέλες με πιο κοντινό σωματότυπο αλλά και στυλ της εποχής μας πλέον πρωταγωνιστούν. Η Έλι δεν είναι μόνη της, αρκετά μοντέλα έχουν εμφανιστεί που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν σε μεγάλους οίκους μόδας καθώς δίνουν μία θετική άποψη στην βιομηχανία της μόδας. 

Wassim Alshaar rules in the music industry

Wassim AlShaar is a known artist who is based in Cyprus and known to sing only the Arabic songs. He started his singing career way back in 2000. He performed in a number of events and ceremonies along with different celebrations. Besides performing in a number of public and private parties in nations like Syria, Egypt, Jordan and in UAE. While brought up in Cyprus he always loved music and has developed his own singing style. He wanted to sign in Greek and that led him to an interesting experience for Wassim.

Later, he was seen publishing the cover with the help of using Arabic songs along with Greek Music. Later he was seen publishing a cover called Wely Ya Wely with the help of Arabic song along with Greek music. He filmed the video clip in Cyprus, while the music for him was composed in Qatar seeking the help of music galleries based in Cyprus and Lebanon. His future plans are to sing in English and it will be coming soon. Hope to hear more songs from the singer in diverse languages.

Use our hashtag #Funviews

Geopolitical Cyprus

Eastern Mediterranean & Middle East Insights

Civil Education and Training Platform – Hellas

We empower you to empower the world

Marina Kanavaki

Art Towards a Happy Day